http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... turm51.jpg
Mlecz, łyczoga (Sonchus L.)
– rodzaj roślin należących do rodziny astrowatych.
Rodzaj liczy około 60 gatunków występujących na terenie Europy, Azji i Afryki.
Niektóre gatunki stały się chwastami ruderalnymi i znacznie powiększyły zasięg występowania.
Gatunkiem typowym jest Sonchus oleraceus L..
Nazwa "mlecz" jest w polskim nazewnictwie botanicznym zastrzeżona dla rodzaju Sonchus
W języku potocznym używana jest do określania również mniszka

Rośliny jednoroczne, dwuletnie lub byliny zawierające sok mleczny.
Łodyga dęta, często drewniejąca u podstawy.
Liście całobrzegie lub podzielone, siedzące, o bardzo różnie ukształtowanej nasadzie.
Kwiaty żółte, języczkowate, zebrane w koszyczki.
Owoce: spłaszczona niełupka, z puchem kielichowym.

Gatunki flory Polski
mlecz błotny, m. nadwodny (Sonchus palustris L.)
mlecz kolczasty (Sonchus asper (L.) Hill) – antropofit zadomowiony
mlecz polny (Sonchus arvensis L.)
mlecz zwyczajny, m. warzywny (Sonchus oleraceus L.) – antropofit zadomowiony

Pozostałe gatunki (wybór)
Sonchus dregeanus
Sonchus integrifolius
Sonchus nanus
Sonchus tataricus
Sonchus tenerrimus
Sonchus uliginosus
Sonchus wilmsii
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mlecz

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... lmolke.jpg
Mlecz zwyczajny (Sonchus oleraceus L.)
– gatunek rośliny należącej do rodziny astrowatych.
Występuje w prawie całej Europie, na znacznych obszarach Azji oraz w Afryce Północnej
W Polsce jest dość częsty.
Nazwą "mlecz" określa się powszechnie, lecz błędnie mniszka lekarskiego.

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... ensis0.jpg
Mlecz polny (Sonchus arvensis L.)
– gatunek rośliny z rodziny astrowatych.
Występuje w całej Europie, w środkowej i zachodniej Azji, na Syberii, Kaukaziei w Afryce Północnej (Algieria, Maroko, Tunezja)
Rozprzestrzenił się też gdzieniegdzie poza tym rodzimym obszarem swojego występowania
W Polsce jest pospolity na niżu i w niższych położeniach górskich.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mlecz_polny

http://przyroda.osiedle.net.pl/obrazy/m ... czasty.jpg
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... asper1.jpg
Mlecz kolczasty (Sonchus asper)
– gatunek rośliny należącej do rodziny astrowatych.
Jest szeroko rozprzestrzeniony na półkuli północnej.
Rodzimy obszar jego występowania obejmuje Europę i dużą część Azji i Afryki
Ponadto rozprzestrzenił się gdzieniegdzie poza obszarem swojego rodzimego występowania
W Polsce jest pospolity na niżu, także w górach
Roślina jednoroczna.
Kwitnie od czerwca do października.
Porasta ogrody, pola, wysypiska, drogi, nieużytki, żyzne gleby, bogate w azot.
Często traktowany jako uciążliwy chwast.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mlecz_kolczasty

Mak (Papaver L.) Eaton
– rodzaj roślin z rodziny makowatych (Papaveraceae Juss.), roślina oleista,
rodzimy dla Eurazji, Afryki i Ameryki Północnej.
Zalicza się do niego ok. 120 gatunków.
Gatunkiem typowym jest Papaver somniferum L.
Liście pierzastodzielne.
Kwiaty guże, pojedyncze, na długich szypułkach;
kolor zróżnicowany – od białego poprzez różowy do ciemnopurpurowego, żółty, fioletowy.
Pączki kwiatowe zwieszone, przy otwieraniu się wyprostowujące.
Owoce, wielonasienna torebka (puszka, tzw. makówka), przykryta wieczkiem z wyschniętego znamienia słupka.
Rośliny jednoroczne, dwuletnie i byliny.
Zawierają biały sok mleczny i trujące alkaloidy.

Gatunki flory Polski
mak alpejski, m. Bursera (Papaver burseri Crantz, syn. P. alpinum L.)
mak piaskowy (Papaver argemone L.) – antropofit zadomowiony
mak polny (Papaver rhoeas L.) – antropofit zadomowiony
mak pośredni, m. mieszańcowy (Papaver hybridum L.) – efemerofit
mak wątpliwy (Papaver dubium L.) – antropofit zadomowiony

Gatunki uprawne
mak amurski (Papaver anomalum Fedde)
mak atlantycki (Papaver atlanticum Coss.)
mak biedronkowy (Papaver commutatum Fisch., C.A. Mey. & Trautv.)
mak Heldreicha (Papaver heldreichii Boiss.)
mak kaukaski (Papaver caucasicum Bieb.)
mak Kernera, m. skalny (Papaver kerneri Hayek)
mak lapoński (Papaver lapponicum Nordh.)
mak lekarski (Papaver somniferum L.)
mak nagołodygowy, m. syberyjski (Papaver nudicaule L.)
mak owłosiony (Papaver pilosum Sibth. wt Sm.)
mak pawi (Papaver pavoninum Schrenk)
mak perski (Papaver persicum Lindl.)
mak rodniański (Papaver corona-sancti-stephani Zapał.)
mak wielkoowocowy (Papaver macrostomum Boiss. et Hust.)
mak wschodni (Papaver orientale L.)
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mak

Mak alpejski (Papaver alpinum L.)
– gatunek rośliny należący do rodziny makowatych.
Jest również uprawiany.
Rośnie dziko w wysokich partiach gór Europy.
Licznie występuje w Wielkiej Fatrze
W Polsce rośnie dziko wyłącznie w Tatrach i jest rzadki.
W polskich Tatrach znany jest z około 30 stanowisk, z których większość występuje w Tatrach Zachodnich w rejonie Czerwonych Wierchów i jedno na Giewoncie.
W Tatrach Wysokich znane jest tylko kilka stanowisk i występują one nad Morskim Okiem i Czarnym Stawem pod Rysam
Tworzy niskie darnie o wysokości 10-20 cm.
Oprócz kwitnących pędów wytwarza liczne pędy płonne.
Pędy w nasadzie otulone starymi liśćmi.
Bylina, hemikryptofit.
Kwitnie od lipca do sierpnia, zapylany jest przez owady
Roślina ozdobna ogródków skalnych.
Kwiaty kwitną krótko, ale pojawiają się stale od maja do sierpnia.
Swoimi kwiatami ożywia skalniak.
Żyje tylko 2–3 lata, jednak sam rozsiewa się, łatwo go też rozmnażać z nasion.
Źle natomiast znosi przesadzanie.
Wymaga średnio wilgotnego podłoża i dobrze zdrenowanego żwirem lub wapiennym gruzem.
Stanowisko powinno być ciepłe i słoneczne.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mak_alpejski

Mak piaskowy (Papaver argemone L.)
– gatunek roślin jednorocznych należący do rodziny makowatych.
Występuje w prawie całej Europie z wyjątkiem części południowo-wschodniej,
w Afryce Północnej oraz w Azji Zachodniej i na Kaukazie
W Polsce na całym obszarze prócz gór.
Archeofit
Roślina lecznicza: o podobnym działaniu i zastosowaniu, jak mak lekarski.
Roślina trująca.

Mak polny (Papaver rhoeas L.)
– gatunek rośliny z rodziny makowatych (Papaveraceae Juss.).
Występuje w Europie.
Pochodzi prawdopodobnie ze strefy Morza Śródziemnego, w polskiej florze jest archeofitem.
Rozpowszechniony na terenie całego kraju.
Dorasta do 90 cm
Roślina jednoroczna, kwitnie od maja do sierpnia
Roślina azotolubna.
Rośnie na polach, w miejscach ruderalnych, na glebach gliniastych, madach rzecznych,
także na glebach wapiennych.
Występuje głównie na niżu, ale także na wyżynach aż po pogórze
Zastosowanie
=Roślina lecznicza:
Surowiec zielarski: płatki maku polnego – Flos Rhoeados (Flos Papaveris rhoeados).
Działanie: w medycynie ludowej odwar stosuje się przy kaszlu i chrypce oraz biegunkach jako środek powlekający.
=Używany w kosmetyce, m.in. do produkcji płynu do intymnej pielęgnacji podczas menstruacji.
=Nasiona maku zmieszane ze zbożem zabarwiają mąkę na żółto i powodują jej szybkie psucie się..

Znaczenie w kulturze i symbolice
W Wielkiej Brytanii i Kanadzie panuje zwyczaj noszenia w Dniu Pamięci sztucznych maków przypiętych do ubrania na znak pamięci żołnierzy poległych w wojnach.
Maki te są sprzedawane przez Brytyjską Legię Królewską, a dochód przeznaczony jest na rzecz weteranów.
Czerwone maki są symbolem krwi polskich żołnierzy poległych w bitwie pod Monte Cassino w pieśń wojskowej "Czerwone maki na Monte Cassino".
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mak_polny

Mak lekarski m. ogrodowy, m. uprawny (Papaver somniferum L.)
– gatunek jednorocznej rośliny uprawnej z rodziny makowatych.
Wysokość od 120 do 150 cm;
Łodygasztywna, prosta lub rozgałęziona.
Pokryta wyraźnym białym nalotem, po przecięciu wypływa duża ilość mlecznego soku.
Kwiaty duże, o średnicy do 10 cm, z opadającym, 2-działkowym kielichem, posiadające cztery płatki korony, okrągłe lub odwrotnie jajowate, białe, jasnofioletowe, różowe lub czerwone z ciemnymi plamkami u nasady.
Pręciki liczne, słupek o siedzącym, tarczowatym znamieniu.
Kwitnie od czerwca do lipca.

Historia
Mak lekarski wywodzi się z Azji Mniejszej, z zachodniej części basenu
Morza Śródziemnego i z Afryki Północnej[2]. Być może pochodzi od gatunku P. setigerum), w stanie dzikim nie występuje, znany już w starożytności.
Udokumentowane relacje stosowania opium w uśmierzaniu bólu pochodzą z Azji Mniejszej ok. 1500 roku p.n.e. Uprawę maku w celu uzyskiwania opium prowadzi się od ok. 2 tys. lat.
W XIX i XX wieku dokonano wyizolowania z opium licznych alkaloidów, opisania ich własności, a także opracowania półsyntetycznych lub syntetycznych pochodnych związków chemicznych, często o znacznie większej skuteczności.
Morfina i kodeina to najważniejsze i stosowane na najszerszą skalę alkaloidy uzyskiwane z maku lekarskiego.
Mają działanie przeciwbólowe, przeciwkaszlowe i przeciwbiegunkowe.

Zastosowanie
=Roślina uprawna:
uprawiana na większą skalę w Afganistanie, Chinach, Indiach i w Iranie, w Turcji i wielu krajach Bliskiego Wschodu głównie dla uzyskania opium, zaś w wielu krajach Europy, również w Polsce, mak lekarski uprawiany jest dla celów przemysłowych, leczniczych a także spożywczych.
Sposób uprawy: wysiew od marca do kwietnia, w rozstawie 20-30 cm.
Ilość nasion na 1000 roślin: 1 g. Nawożenie azotem: ok. 80kg/ha;
Zbiór od połowy sierpnia
=Roślina lecznicza:
Surowiec zielarski: tzw. makowiny (Capita Papaveris, Fructus Papaveris immaturus, puste, pozbawione nasion makówki z 10 cm częścią łodygi) używane są do produkcji alkaloidów, głównie takich jak: morfina, kodeina lub papaweryna.
Surowcem zielarskim są także nasiona (Semen Papaveris albis).
=Opium – wysuszony sok mleczny zebrany z nacięcia niedojrzałych makówek;w medycynie i do produkcji narkotyków.
=Sztuka kulinarna:
nasiona rożnej barwy (białe, niebieskie, szare) wykorzystywane są w celach spożywczych oraz do produkcji oleju (Oleum Papaveris, nasiona zawierają 40-55% oleju).
Tłoczony na zimno olej makowy zawiera 70 do 75% kwasu linolowego.
Olej może być także używany jako schnący olej techniczny.
Olej makowy ma delikatny, lekko orzechowy smak i może być wykorzystywany do przygotowywania sałatek.
Powinien być przechowywany w ciemnym i dość chłodnym miejscu.
=Makuchy, czyli pozostałości po tłoczeniu oleju, stanowią doskonałą paszę treściwą.
=Roślina ozdobna uprawiana na rabatach ze względu na swoje ładne kwiaty.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mak_lekarski

Typowo magicznymi kwiatami są maki.
Biały mak, od wieków służył do produkcji opium, który jest środkiem leczniczym, ale też i zgubnym narkotykiem.
Narkotyczne działanie tej rośliny, znane już było w starożytności, a nawet jak podają źródła historyczne człowiek jaskiniowy korzystał z odurzających własności maku.
Opium koi ból, sprowadza upragniony sen i błogie zapomnienie.
Podobno Kleopatra po śmierci Juliusza Cezara, stosowała tak zwany makowy środek zapomnienia.

Zaletą maku jest jego piękny i radosny wygląd.
W magii miłosnej stosuje się jego kwiatostany, pomagające pogodzić się skłóconym parom.
Zasuszony mak, ochrania ludzi przed fałszywymi przyjaciółmi, a co najważniejsze ukrytymi wrogami
Podobno za czasów powstań śląskich, rozegranych na ziemiach polskich w początkach dwudziestego stulecia, odrobinę ziaren makowych posiadali żołnierze Wojciecha Korfantego, jako dobrą wróżbę ich zwycięstwa.
http://www.polishnews.com/index.php?opt ... Itemid=181

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... ale_a1.jpg
Mak wschodni (Papaver orientale L.), czasami nazywany makiem tureckim– gatunek byliny należący do rodziny makowatych.
Występuje w stanie dzikim w Azji Mniejszej (Armenia, Kaukaz, Persja)
W Polsce jest uprawiany jako roślina ozdobna, czasami dziczejąca (efemerofit)
Roślina ozdobna.
Nadaje się na rabaty i na grupy w trawnikach.
Kwitnie w maju-czerwcu. Jest też uprawiany na kwiat cięty (kwiaty należy ścinać, gdy są jeszcze w pąkach, rozwinięte szybko więdną).
Niemal wszystkie uprawiane odmiany są mieszańcami maku wschodniego z makiem przykwiatkowym.
Rozmnaża się go wiosną i jesienią z sadzonek korzeniowych.
Wymaga stanowiska słonecznego i raczej suchego.
Nie ma specjalnych wymagań co do gleby.
Po przekwitnieniu pędy ścina się.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mak_wschodni

http://img0.liveinternet.ru/images/atta ... ragora.jpg
Mandragora (Mandragora L.)
rodzaj roślin z rodziny psiankowatych.
Rodzaj obejmuje 6 gatunków występujących na obszarze śródziemnomorskim oraz w Azji sięgając na wschodzie po Himalaje.
Mandragora lekarska (M. officinarum) znana była już w starożytności, przypisywano jej właściwości magicznei stosowano jako roślinę leczniczą.
Szczególną wagę przywiązywano do korzenia, który często przybierał kształt zbliżony do ludzkiej postaci.
Gatunki
•mandragora lekarska (Mandragora officinarum L., syn. M. autumnalis Bertol.)
•Mandragora turcomanica Mizg.
•Mandragora caulescens C. B. Clarke
oM. caulescens subsp. brevicalyx
oM. caulescens subsp. flavida
oM. caulescens subsp. purpurascens
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mandragora_(ro%C5%9Blina)

Alrauna (z niem.)
– korzeń mandragory lekarskiej (Mandragora officinarum), któremu przypisywano właściwości magiczne.
XV-wieczna księga ilustrująca metodę wyrywania mandragoryW średniowieczu i później silnie zgrubiały, rozgałęziony korzeń mandragory uważany był za środek magiczny.
Magiczne właściwości miał jedynie korzeń o humanoidalnych kształtach.
Najczęściej szukano go pod szubienicą, skąd odpadające części ciała wisielca miały zapewniać mandragorze doskonałą pożywkę.
Według niektórych podań mandragora wyrastała z nasienia skazańca, wytryskającego tuż przed jego śmiercią.

Aby wydobyć korzeń należało poczynić odpowiednie przygotowania.
Zalecano najpierw polać roślinę moczem kobiecym, lub krwią menstruacyjną.
Następnie można było korzeń ostrożnie i głęboko obkopać dookoła, ale nie wyciągać go z ziemi.
Dla pewności trzeba było jeszcze zakreślić dookoła rośliny trzy magiczne kręgi przy użyciu miecza.
Mandragorę wyciągnąć powinien z ziemi czarny pies, któremu przywiązywano do szyi sznurek, a drugi koniec do rośliny.
Twierdzono, że mandragora wyrywana z ziemi wydawała ludzki krzyk, który zabijał tego kto go usłyszał; tak więc śmierć spotykała psa.

Korzeń przypominający ludzką postać podobno kiwał główką, gdy zadało mu się pytanie i odpowiedź na nie była twierdząca.
Często oszuści zamiast mandragory sprzedawali żeń-szeń.
Jagody, nazywane jabłkami miłości były uważane za środek przeciw bezpłodności, pobudzający żądze miłosne, próżność w małych dawkach i głupotę w dużych.
Wierzono, że alrauna była stworzona z rajskiej ziemi jako pierwowzór człowieka.
Jednak nie spodobała się Stwórcy i dlatego ją wyrzucił.
Odtąd alrauna tęskni za rajem i z tego powodu protestuje przy próbie wydobycia jej z ziemi.
Alrauna stanowi nieodłączny atrybut diabła, demonów, czarnoksiężników i osób uprawiających czarną magię.
Uważa się ją także za symbol obłędu, czarów, proroctwa, tajemnicy, senności, żądzy, miłości i głupoty.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Alrauna

http://img155.imageshack.us/img155/8886/93571752.png
Elementy wierzeń magicznych na trwałe zrosły się z ziołolecznictwem.
Dobrym przykładem jest tu wiara w niemal czarodziejską moc korzenia mandragory.
Zioło to, którego nazwa wywodzi się od mandra- szałas i agora- zebranie (jest ono spotykane często przy zabudowaniach ludzkich), występuje dość powszechnie w basenie Morza Śródziemnego.
Wspomina o nim już Stary Testament oraz papirus Ebersa (ok. 1500 r. p.n.e.), znaleziono go także w grobowcach królów starożytnych Teb.
Jego korzeń kształtem przypomina nieco postać człowieka.
W średniowiecznych zielnikach zioło to przedstawiano jako prawdziwą postać ludzką, a nawet wierzono, że może podczas wyrywania z ziemi... krzyknąć.
Krzyk ten miał być tak okropny, że mógł spowodować nawet śmierć, dlatego mandragory nie wolno było przy wykopywaniu dotknąć rękami (należało ją wyciąć trzykrotnie ostrzonym nożem albo kazać wykopać z ziemi psu).

Temu ziołu przypisywano moc uzdrawiania niemal wszystkich chorób.
Traktowano je także jako talizman: wędrowni kupcy "ubierali" je w skrawki płótna i tak sporządzone figurki ludzkie - homunkulus- sprzedawali jako środek pozwalający osiągnąć szczęście, miłość, bogactwo i urodę, a nawet przywrócić młodość.
Obecnie wiadomo, że mandragora zawiera kilka alkaloidów (m.in. atropinę, hioscyjaminę i skopolaminę) i dzięki temu działa rozkurczowo, hamuje wydzielanie śliny i soku żołądkowego oraz rozszerza źrenice.
Jednak w praktyce nie jest ona dziś prawie wykorzystywana.
http://resmedica.pl/archiwum/zdart40016.html

http://img293.imageshack.us/img293/6756/28799475.png
http://s44.radikal.ru/i103/0809/99/8aa2f9df316b.jpg
Mandragora ma bogatą historię.
Od zastosowań medycznych, poprzez magię, stała się symbolem mocy tajemnych.
A sama roślina, mandragora lekarska (Mandragora officinarum L. albo Atropa mandragora L. z rodziny psiankowatych)to skromna bylina o imponującym (bywa i 1,2 m długości) korzeniu, często rozdwojonym, przy odrobinie wyobraźni przypominającym ludzkie postaci z nogami, rękoma i innymi członkami.
Szczególną jej cechą jest niezwykła kombinacja alkaloidów hyoscyaminy, skopolaminy i atropiny, które zawiera.
Jako roślina lekarska wymieniona jest już w najstarszym dokumencie medycznym,tzw. papirusie Ebersa liczącym sobie ponad 3500 lat.
Hipokrates zalecał stosowanie małych doz nalewki na winie dla opanowania depresji i stanów lękowych.
Teofrast zalecał stosowanie na rany po zmieszaniu z mąką, ale zauważył też, że jest silnym afrodyzjakiem.
Uważano, że odpowiednie dawki mandragory leczą bezpłodność i w takim kontekście traktuje tę rzecz
Stary Testament (uwaga - polskie tłumaczenia Biblii nie mówią o mandragorze, mówią o pokrzyku wilczej jagodzie - Atropa belladonna, też roślinie trującej, z tej samej rodziny, ale zupełnie innej od mandragory).
Stosowano mandragorę także jako anestetyk, często jednak z opłakanym dla pacjenta skutkiem, bo nie można było przewidzieć czasu działania środka znieczulającego i zdarzało się, pacjent budził się akurat w najbardziej traumatycznym bólu.
Dotyczyło to zresztą wszystkich innych środków znieczulających stosowanych w dawnej medycynie.
Najwięcej specyficznej sławy przyniosła mandragorze jej rola w rozwiązywaniu problemów politycznych i dynastycznych na licznych dworach włoskich, a celowali w tym Lukrecja (p. ilustr.)
http://www.antoranz.net/CURIOSA/ZBIOR2/ ... crezia.jpg
i Cesare Borgia (przełom XV i XVI wieku).
Na ich to dworach podawano 'herbatkę pełną hyoscyaminy' i innych ingredientów, które początkowo wywoływały podniecenie, potem otępienie i śmierć.
Znakomite wyniki (ubij dzienny) otrzymywano także posługując się winem odpowiednio przyprawionym wyciągiem z mandragory.
http://www.antoranz.net/CURIOSA/ZBIOR2/ ... ragora.HTM

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... um_005.JPG
Mandragora officinarum
Ciekawostki
• Jako roślina lecznicza wymieniona jest już w staroegipskim papirusie Ebersa z 1550 r. p.n.e.
Hipokrates zalecał stosowanie małych doz nalewki dla opanowania depresji i stanów lękowych.
Teofrast zalecał stosowanie na rany po zmieszaniu z mąką.
Zauważył też, że jest silnym afrodyzjakiem.
• W starożytności mandragorę uważano za środek przeciwbólowy i nasenny.
Używano jej więc do ukojenia chronicznych bólów, a także przepisywanona melancholię, reumatyzm i drgawki.
• Rzymianie używali mandragory jako środka znieczulającego, podając pacjentom przed operacją kawałek jej korzenia do żucia.
Była także popularnym składnikiem miłosnych eliksirów, a najsilniejsze z nich miała sporządzać sama Kirke, toteż mandragorę nazywano Kirkaia,
tj. roślina czarodziejskiej Kirke.
• Mandragora była atrybutem bóstw podziemnych, zsyłających śmierć, takich jak Hekate, w której czarodziejskim ogrodzie rosła.
Mandragora zwana była przez Greków również Apollinaris od stanów transu Pytii delfickiej, wieszczki Apollina.
• W średniowieczu i później silnie zgrubiały, rozgałęziony korzeń (tzw. alrauna) tej rośliny był uważany za środek magiczny.
Korzeń przypomina ludzką postać i to prawdopodobnie było źródłem przypisywanych jej magicznych mocy.
Przypuszczalny składnik owianej mgłą tajemnicy maści czarownic.
• Wiąże się z nią legenda, według której roślina ta wydaje z siebie zabójczy krzyk, kiedy jest wyrywana z ziemi.
Nazywano ją wilczą jagodą i wierzono, że rośnie zawsze pod szubienicami powstając z nasienia wisielca spływającego do ziemi.
• Jagody nazywane "jabłkami miłości" były uważane za środek przeciw bezpłodności, pobudzający żądze miłosne, próżność w małych dozach i głupotę w dużych.
Użyta we właściwych dawkach może działać silnie erotyzująco.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Mandragora_lekarska

http://artlib.ru/objects/gallery_214/ar ... 7095-b.jpg
http://i005.radikal.ru/0910/bc/5391230db569.jpg
http://www.fresher.ru/images/chelovekop ... enie/5.jpg
“Give me to drink mandragora…
That I might sleep out this great gap of time
My Antony is away.”
(Shakespeare's Antony and Cleopatra)

W czasach starożytnych stosowana była jako afrodyzjak (Biblia, Księga Rodzaju, XXX.14 ),
A jedna z nazw Afrodyty brzmiała Mandragorova Dame,
Podobno w grobowcu faraona Tutanchamona znaleziono korzenie tej rośliny....

„Pierwszym ziołem wymienionym z nazwy na kartach Starego Testamentu była mandragora (Rdz 30, 14-16)”
Wymieniana jest jednak w liczbie mnogiej, domniewać można więc, że chodziło o dwa gatunki.
W „Historii naturalnej” Pliniusza autor pisze: „roślinę mandragora zowią niektórzy 'circaeum'.
Dwie są jej gatunki: biały, który za samczy poczytują i czarny, który za samiczy uważają:
ma on większe od łodygi liście. (...)
Gatunek biały zowią niektórzy 'arsena' inni 'morion'...
Liście jego białe, szersze niż drugiego gatunku i podobne do liści ogrodowego szczawiu.”
więcej na tej stronce...
http://impression9.livejournal.com/4321 ... hread=1249
inne stronki...
http://astrologosdelmundo.ning.com/prof ... antas-de-5
http://www.general-anaesthesia.com/imag ... agora.html


Gaius Plinius Secundus
(Pliny the Elder)
(23 - 79)
"...[mandragora is] given for injuries inflicted by serpents and before incisions or punctures are made in the body,
in order to insure insensibility to pain. Indeed for this last purpose, for some persons the odour is quite sufficient to induce sleep."
Thus aristocratic Roman author Pliny in Historia Naturalis (c.77AD) describes what would later be known as inhalation anaesthesia.
Pliny also relates how smelling the burning skin of a pregnant crocodile could render a patient oblivious of the surgeon's knife; but this notion has not been tested in the modern era.

Cleopatra
(69-30 B.c)
http://en.wikipedia.org/wiki/Cleopatra
“Give me to drink mandragora…
That I might sleep out this great gap of time
My Antony is away.”
(Shakespeare's Antony and Cleopatra 1.v.4)

Nawłoć (Solidago L.)
– rodzaj roślin z rodziny astrowatych, do którego należy około 100 gatunków
Większość z nich występuje w Ameryce Północnej, kilka tylko gatunków pochodzi z Europy, Azji i Ameryki Południowej
Niektóre gatunki (m.in. nawłoć kanadyjska) przywiezione z Ameryki do Europy zadomawiają się i zagrażają rodzimej roślinności.
Gatunkiem typowym jest Solidago virgaurea L..

Gatunki flory Polski
nawłoć alpejska (Solidago alpestris Waldst. & Kit.)
nawłoć kanadyjska (Solidago canadensis L.) – antropofit zadomowiony
nawłoć pospolita (Solidago virgaurea L.)
nawłoć późna (n. olbrzymia) (Solidago gigantea Aiton) – antropofit zadomowiony
nawłoć wąskolistna (Solidago graminifolia (L.) Elliott) – antropofit zadomowiony

Zastosowanie
=Nawłocie są cennym źródłem nektaru i pyłku dla pszczół.
Podczas pełni kwitnienia można zauważyć jak silnie wabią do siebie owady.
Właściwości te zauważyli pszczelarze, którzy postanowili wykorzystać te rośliny jako pożytek dla pszczół, a zarazem przyczynili się do rozpropagowania tych roślin, wprowadzając je na tereny własnych pasiek.
Badania wskazują że największą wydajność cukrową z 1ha uprawy wykazały Solidago hybrida (370kg) i Solidago canadensis(380kg), natomiast najbardziej pyłkodajnym taksonem jest Solidago hybryda która może dostarczyć 150 kg pyłku z ha.
Żywotność pyłku S.gigantea i S.canadensis sięga 100%.

=Nawłoć jest stosowana w medycynie od XVI w.
Znano już jej moczopędne właściwości, zapobiegające powstawaniu kamieni nerkowych.
W Stanach Zjednoczonych używana jest w leczeniu ostrego lub chronicznego zapalenia górnych dróg oddechowych, nawracających przeziębień.
Działanie nawłoci jest również moczopędne, przeciw zapalne, rozkurczowe i antyseptyczne, stosowane pomocniczo w leczeniu artretyzmu i choroby gośćcowej.
Zauważono że posiada działanie wiatropędne, oraz pozytywne efekty w innych drobnych schorzeniach i chorobach układu pokarmowego.
Główne znaczenie w medycynie mają gatunki: S. virgaurea, S. canadensis, S. gigantea, S.graminifolia.
Znanym i cenionym gatunkiem w medycynie ludowej jest Solidago virgaurea, choć ma znaczenie główne w ziołolecznictwie europejskim.
S.canadesis i S.gigantea wykazują również efekt obniżenia obwodowego ciśnienia krwi.
Substancjami czynnymi zawartymi w tych gatunkach są: flawonoidy (kwercentyna, rutyna, astragalina), garbniki pirokatechinowe, pseudogarbniki (kwas kawowy i chlorogenowy), olejek eteryczny, saponina obojętna, żywice i śluzy.
W homeopatii stosowana jest także S.compositum jako roztwór do iniekcji w chorobach nerek i dróg moczowych.

=Badaniami nad przemysłowym zastosowaniem rodzaju Solidago, w produkcji gumy zajmował się Tomasz Edison.
Badacz odkrył metodę nawożenia i uprawy, uzyskując wysoką zawartość gumy pozyskiwanej z tej rośliny.
Rośliny uprawiane według jego metody osiągały „12 stóp wysokości i zawierały ok. 12 procent surowca”.
Guma wyprodukowana przez Edisona z nawłoci charakteryzowała się wysoką sprężystością, odpornością i zachowywała swe właściwości w procesie produkcji.
Odkrycie nigdy nie doczekało się realizacji w przemysłowym wymiarze produkcji.

=Uprawiana jako roślina ozdobna.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Naw%C5%82o ... B3%C5%BAna
http://pl.wikipedia.org/wiki/Naw%C5%82o%C4%87

http://th.interia.pl/30,b7c21dda1361424 ... .JPGPolska mimoza
Mimozami jesień się zaczyna – pisał Tuwim, a śpiewał Niemen
Czym właściwie są te polskie mimozy?
Zobaczycie je w wiejskich ogródkach, ale też na dzikich polach, w rowach wzdłuż dróg.
Rosną wszędzie i rozmnażają się rozłogami tak mocno, że trudno je wyplenić.
To nawłoć, daleka krewna astra, zwana też mimozą kanadyjską.
Przywędrowała do nas z Ameryki Północnej.
Uwielbiają ją pszczoły, bo jest bardzo miododajna, ale dla zwierząt szkodliwa.
Człowiek ma z niej wiele pożytku – i to nie tylko z powodu malowniczych bukietów.
Z naparu jej korzenia Indianie kanadyjscy robili lewatywy, herbatki na przeziębienia i dla pobudzenia pragnień męskich.

Napar z nawłoci pomaga przy zapaleniach pęcherza moczowego, zakażeniach dróg moczowych
bakteriami odpornymi na antybiotyki, w niektórych schorzeniach nerek, kamicy nerkowej i pęcherzowej,
skazie moczanowej oraz pomocniczo w artretyzmie i gośćcu.
Używa się go też przy nieżytach przewodu pokarmowego, nadmiernej fermentacji jelitowej, drobnych krwawieniach w przewodzie i biegunkach, zwłaszcza u dzieci.

Zewnętrznie stosuje się nawłoć do okładów na trudno gojące się rany, wykwity skórne, owrzodzenia, a także do płukania w zapaleniach i zakażeniach jamy ustnej oraz gardła.
Ziele stanowiące górne części ukwieconych pędów wraz z liśćmi i kwiatami należy suszyć szybko w temperaturze nie wyższej niż 40°C.
http://www.kochamwies.pl/rosliny/14077-polska-mimoza

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... ris_a3.jpg
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... ris_a1.jpg
Nawłoć alpejska (Solidago alpestris Waldst. & Kit.)
– gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych.
Przez niektórych botaników uważana jest za podgatunek nawłoci pospolitej.
Występuje w górach środkowej Europy, w Polsce wyłącznie w wyższych partiach Sudetów i Karpat.
Jest tam dość pospolita

Bylina, hemikryptofit.
Kwitnie od lipca do września.
Siedlisko: ziołorośla, hale górskie, wolne miejsca w kosodrzewinie, przydroża, wilgotne miejsca wśród skał,
murawy i borówczyska.
Rośnie głównie w piętrze kosówki i piętrze halnym.

Roślina lecznicza.
Ma podobne własności lecznicze, jak nawłoć pospolita.
Roślina trująca:
Roślina szkodliwa dla bydła domowego – może powodować zatrucia, objawiające się gorączką, obrzękami
i nadmiernym wydalaniem moczu.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Naw%C5%82o%C4%87_alpejska

http://florabase.dec.wa.gov.au/science/ ... 228ic1.jpg
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... 15_248.jpg
Nawłoć kanadyjska (Solidago canadensis L.)
– gatunek rośliny wieloletniej, należący do rodziny astrowatych.
Nazwa ludowa: "Drzewko Matki Boskiej".
Pochodzi z wschodniej części Ameryki Północnej.
Jako uciekinier z upraw rozprzestrzenił się w Europie.
W Polsce rośnie na większości terytorium na siedliskach naturalnych i synantropijnych.
Prawdopodobnie rozprzestrzeniła się z uprawy roślin ozdobnych, doskonale aklimatyzuje się i zaczyna nawet wypierać gatunki rodzime.
Specjaliści uważają, że z tego powodu powinna być zwalczana.

Ciekawostki
Indianie Odżibwejowie robili lewatywy z korzeni nawłoci.
Z ziela i korzeni sporządzali wyciągi, które używali wewnętrznie jako środki pobudzające i wzmacniające.
Indianie Alabama używali herbatki z nawłoci do leczenia przeziębień, zaś zewnętrznie do leczenia obolałych miejsc.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Naw%C5%82o ... kanadyjska

Solidago virgaurea L. - nawłoć pospolita
Compositae (Asteraceae) - Złożone
Nazwy ludowe: prosianowłoć (Mazowsze), głowienka czerwona (Podlasie), włoć, złota dziewica, złota rózga (Krakowskie), złotnik, urasz (Śląsk).
Nawłoć jest byliną o pojedynczej, wzniesionej, w całości ulistnionej łodydze.
Osiąga wysokość 30-100 cm.
Jej dolne liście są eliptyczne, tępe, grubo piłkowane, średnie jajowatolancetowate, zwężające się w oskrzydlony ogonek, a górne lancetowate, ostre, siedzące.
Żółte kwiaty zebrane sa w koszyczki o średnicy 0,7-0,8 cm, zebrane we wzniesione, wszechstronne, wiechowate grona.
Okrywa koszyczka kwiatowego jest dachówkowata, a kielich rozwinięty w postaci tzw. puchu kielichowego.
Korzenie nawłoci sa walcowate, a jej owocami są niełupki.
Kwiaty są zapylane przez pszczoły, trzmiele i motyle, a owoce roznosi wiatr.
Roślina jest pospolita w całym kraju.
Kwitnie od lipca do października.
Lubi widne lasy liściaste, mieszane i iglaste, zarośla, zręby, suche łąki i przydroża.
Dobrze czuje się na pulchnych glebach z duża zawartością wapienia.

Na początku kwitnienia należy odcinać wierzchołki rośliny.
Ziele jest skłonne do rozpadania się i kruszenia, toteż trzeba je suszyć w wiązkach lub rozłożone cienką warstwą.
Zawiera olejek eteryczny, flawonoidy (głównie rutynę, astragalinę i kwercetynę), kwasy oleanolowy, chlorogenowy i kawowy, śluz, żywicę, garbniki i saponiny.
Jest przede wszystkim stosowana jako środek moczopędny, przeciwreumatyczny i obniżający ciśnienie krwi, a także ściągający, napotny i przeciwzapalny.
Niekiedy stanowi składnik mieszanek rozkurczowych i rozgrzewających.

Nawłoć jest rośliną żeńską, związaną z planetą Wenus, i żywiołem Powietrza.
Może byc używana we wszystkich zaklęciach i rytuałach przynoszących pieniądze i dywinacyjnych.
Noszenie jej przy sobie ma wskazać ukryty skarb lub sprawić że pojawi sie wymarzony partner.
Podążenie nawłociową ścieżką może doprowadzić do ukrytego źródła wody.
Jeśli nawłoć niespodziewanie wyrośnie przy drzwiach domu, można spodziewać się przypływu fortuny dla jego mieszkańców.
Amerykańscy pionierzy pili herbatkę z nawłoci jako remedium na melancholię i wszelkie smutki.
http://krucze-ziola.blogspot.com/2011/0 ... olita.html
http://pl.wikipedia.org/wiki/Naw%C5%82o%C4%87_pospolita

http://static.swiatkwiatow.pl/user_gale ... 67_188.jpg
Nawłoć późna, nawłoć olbrzymia (Solidago gigantea Aiton)
– gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny astrowatych.
Sprowadzony z Ameryki Północnej do Europy.
Pospolity na obszarze całej w Polski.
Jest gatunkiem inwazyjnym, doskonale aklimatyzuje się i wypiera gatunki rodzime.

Nawłoć późna pochodzi z wschodniej części Ameryki Północnej.
Została introdukowana do Europy w XVIII wieku jako roślina ozdobna.
Pierwsza dane o tym gatunku pochodzą z roku 1758, kiedy to roślina została sprowadzona do ogrodu botanicznego w Londynie, prawdopodobnie przez szkockiego botanika Williama Aitona.
W pierwszej połowie XIX w. została odnotowana we Francji, a 50 lat później w Szwajcarii i Niemczech.
Pierwsze wzmianka o występowaniu S. gigantea w Niemczech datuje się na rok 1832, a w Austrii na rok 1857.
W latach 1850-1880 odnotowano wielokrotnie pojawianie się gatunku w środkowej Europie.
Według analizy notowań botanicznych, szacunkowa ekspansywność wynosiła blisko 910 km²/rok.
W roku 1950 zasięg występowania nawłoci był zbliżony do obecnego tj. obejmował obszar od północnych Włoch do południowej Skandynawii, oraz od zachodniego wybrzeża Francji do zachodniej Rosji.
Nawłoć późna występuje do wysokości 1200 m n.p.m., zdarza się czasem że zajmuje stanowiska powyżej tej wysokości.

W Polsce nawłoć późna występuje prawie na terytorium całego kraju.
Najbardziej rozpowszechniona jest w Polsce południowo-wschodniej oraz w dorzeczu Wisły.
Na Warmii i Mazurach spotykana jest rzadko.
Najczęściej spotykana jest wzdłuż szlaków komunikacyjnych i w dolinach rzek
http://pl.wikipedia.org/wiki/Naw%C5%82o ... B3%C5%BAna

ttp://upload.wikimedia.org/wikipedia/co ... ianum0.jpg
Ostropest (Silybum Adans)
– rodzaj roślin należący do rodziny astrowatych.
W Polsce występuje tylko jeden gatunek, jako roślina uprawna.
Gatunkiem typowym jest Silybum marianum (L.)
Gatunki
ostropest plamisty (Silybum marianum (L.) Gaertn.) – gatunek uprawiany
Silybum eburneum Coss. & Durieu
http://pl.wikipedia.org/wiki/Ostropest

Ostropest plamisty (Silybum marianum (L.) Gaertner)
– gatunek rośliny należący do rodziny astrowatych.
Pochodzi z obszaru śródziemnomorskiego: Europa Południowa, Egipt, Izrael, Turcja
Rozprzestrzenił się jako uciekinier z upraw w wielu rejonach świata
W Polsce roślina uprawna, czasami zdziczała (ergazjofigofit)
Roślina jednoroczna, swoim wyglądem bardzo podobna do ostów.
W Polsce zdziczałe formy spotyka się w ogrodach, nieużytkach, ugorach oraz w zbiorowiskach ruderalnych i synantropijnych.
Kwiaty zapylane są przez owady.
Kwitnie od lipca do sierpnia.

Zastosowanie
=Roślina uprawna: uprawiany dla potrzeb przemysłu farmakologicznego (zioło) oraz jako roślina ozdobna.
=Roślina lecznicza:
=Surowiec zielarski : owoce, zawierające do 2-3% sylimaryny, która jest silnym przeciwutleniaczem.
Wytwarza się z nich m.in. lek Sylimarol (w postaci pastylek).
Można też samodzielnie sporządzać z nich odwar lub nalewkę.
Lek ten ma zastosowanie zarówno profilaktycznie (np. podaje się go ludziom pracującym w oparach substancji chemicznych i napromieniowaniu), jak i lecznicze – przy marskości wątroby, stłuszczeniu wątroby, nieżytach dróg żółciowych, kamicy żółciowej, po żółtaczce, w trakcie leczenia nowotworów.
Jest nieszkodliwy nawet dla kobiet ciężarnych i karmiących.
Działanie : przeciwzapalne, stymulujące regenerację i wytwarzanie nowych komórek wątroby, a przede wszystkim odtruwające.
Chroni wątrobę przed licznymi truciznami, m.in. takimi, jak: alkohol, dwusiarczek węgla, pestycydy, a nawet truciznami muchomora sromotnikowego.
Interakcje : Hamuje aktywność CYP i innych enzymów.
Prowadzi to do osłabienia działania takich leków jaki metronidazol (o 50%) i indinowir (nieznacznie).
=Zbiór i suszenie : zrywa się owoce po przekwitnięciu i suszy.

=Sztuka kulinarna: z dolnych liści rośliny można przyrządzać zdrowe sałatki.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Ostropest_plamisty
na tej stronie dużo ciekawostek na temat tego ziółka...
http://www.panacea.pl/articles.php?id=2202

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/c ... utans0.jpg
Oset (Carduus L.)
– rodzaj roślin z rodziny astrowatych.
W języku potocznym nazwa ta jest stosowana także dla podobnych morfologicznie roślin należących do innych rodzajów.
Gatunkiem typowym jest Carduus nutans L.

Gatunki flory Polski
oset haczykowaty (Carduus hamulosus Ehrh.) – efemerofit
oset kędzierzawy (Carduus crispus L.)
oset klapowany (Carduus ×lobulatus Borbás)
oset łopianowaty (Carduus personata (L.) Jacq.)
oset nastroszony (Carduus acanthoides L.) – antropofit zadomowiony
oset pagórkowy (Carduus collinus Waldst. & Kit.)
oset siny (Carduus glaucus Baumg.)
oset zwisły (Carduus nutans L.) – antropofit zadomowiony
Carduus macrocephalus Desf. – efemerofit
Carduus pycnocephalus L. – efemerofit
Carduus tenuiflorus Curtis – efemerofit

Symbolika i nazewnictwo
Oset jest powszechnie błędnie uważany jako symbol Szkocji i jej walki o niepodległość.
Symbolikę tę zastosował Mel Gibson w swoim filmie: Braveheart. Waleczne serce' (dziewczynka wręcza
młodemu Williamowi kwiat podobny do ostu na pocieszenie na pogrzebie zamordowanego ojca).
Rośliną, która jest faktycznie symbolem Szkocji jest popłoch pospolity (Onopordum acanthium), a pomyłka wynika z podobieństwa tych dwóch roślin.
Często jednak stosuje się w języku polskim określenie "oset szkocki", po części ze względu na niezbyt
bohaterską prawdziwą nazwę tej rośliny (trudno wyobrazić sobie choćby najwyższe szkockie oznaczenie jako "Order Popłochu"), po części przez potoczny zakres nazwy "oset" obejmujący liczne kolczaste rośliny zielne, zwłaszcza z rodziny astrowatych (oset, ostrożeń, popłoch, dziewięćsił – zwany ostem górskim, ostropest – zwany ostem mlecznym) i in. (np. akant kłujący).
http://pl.wikipedia.org/wiki/Oset
Wspomniany
... Order Ostu (pełna nazwa ang.: The Most Ancient and Most Noble Order of the Thistle, pol. Najstarszy i Najszlachetniejszy Order Ostu) – brytyjskie wysokie odznaczenie państwowe, najwyższy order królestwa Szkocji.
http://pl.wikipedia.org/wiki/Order_Ostu