Werbena lekarska, pospolita
Verbena officinalis
rodzina : Werbenowate (Verbenaceae)
Bylina (mrozoodporna).
Wysokość : 30 - 100 cm.
Łodyga: czterokanciasta o szorstkich brzegach.
Kwitnienie : czerwiec-sierpień, kwiaty zgrupowane w nitkowaty kłos.
Kwiaty są bardzo drobne, choć u odmian uprawnych (uprawiana w celach zdobniczych dość duże i urokliwe.
Liście dolne jajowate, środkowe 3 - dzielne.
Uprawa może odbywać się w domu, ale dzikie odmiany nie są zbytnio urodziwe (uprawne natomiast mają ograniczoną wartość leczniczą lub żadną).
Do uprawy należy wybrać miejsce jasne, ale nie słoneczne, gleba może być dosyć uboga, ale musi być lekka i przeschnięta.
Roślina nie znosi przelewania, stąd też zaleca się skromne podlewanie.
Rozmnażanie jest tylko generatywne (czyli z nasion) i odbywa się w marcu, a najlepiej w pierwszych dniach kwietnia.
Zbiór (czyli wycięcie całej rośliny) następuje w szczytowej fazie kwitnienia i suszy.
W lecznictwie stosuje się ziele, czyli całą roślinę.
Ziele zawiera śluz, kumarynę (stąd przy suszeniu roznosi się miły zapach siana), glikozyd werbalinę i substancje goryczowe.
Werbenę, zwaną w niektórych regionach witułką, stosuje się jako środek wykrztuśny, uspokajający, ściągający, przeciwzakrzepowy i przeciwgorączkowy.
Kto ma kłopoty z siusianiem niech pije werbenę.
Także zmęczonym oczom ( i ”zmęczonym” mężom) dobrze zrobi napar z werbeny (dobrze wpływa na potencję).
Jedyny szkopuł, to groźba przedawkowania, a więc z umiarem.
http://palmiarnia.republika.pl/werbena.htm